Harmonía

lunes, 11 de agosto de 2008

domingo, 10 de agosto de 2008

domingo, 3 de agosto de 2008

Gres

Mike Oldfield-Moonlight Shadow

Richard Clayderman-The sound of silence

Os ríos son prosa

Xosé Neira Vilas naceu en Gres

Eu son Balbino. Un rapaz da aldea. Coma quen di, un ninguén. E ademais, pobre. Porque da aldea tamén é Manolito, e non hai quen lle tusa, a pesares do que lle aconteceu por causa miña.

No vrao ando descalzo. O pó dos camiños faime alancar. Magóanme as areas e nunca falta algunha brocha pra espetárseme non pés. Érgome con noite pecha, ás dúas ou tres da mañán, pra ir co gando, restrevar ou xuntar monllos. Cando amañece xa me doi o lombo e as pernas. Pero o día comenza. Sede, sol, moxardos.

No inverno, frío. Ganas de estar arreo ó pé do lume. Muíños apeados. Faladurías de neves e de lobos. Os brazos son como espeteiras pra colgar farrapos. Murnas, fridas, dedos sin tentos.

¡Que saben desto os nenos da vila!

Eles iñoran o que eu penso mentras boto ó corpo un gurruncho de caldo con broa, ou que sinto cando estou no monte pingando, aterecido, vendo por entre a chuvia un pantasma bretemoso en cada árbore.

A aldea é unha mestura de lama e fume, onde os cás oubean e a xente morre "cando está de deus", como di a madriña. Os rapaces somos trites. Enredamos, corremos tras dos foguetes e hastra rimos, pero somos trites. Temos a pobreza e os trafegos da terra aniñados nos ollos.

Eu quixera andar mundo. Ir por mares e terras que non conozo. Nacín e crieime na aldea pero agora síntoa pequena, estreita. Como se vivise nun cortizo. Teño pensamentos que non lle podo contar a ninguén. Algúns non me entenderían e outros chamaríanme tolo. Por eso escribo. E despois durmo coma unha pedra. Quedo desatafegado, libre, coma se me quitasen de enriba un bocoi. ¡Cousas miñas! E tamén de Smith, o capitán que estivo na guerra e cando voltou pra casa púxose a escrebir todo o que lle acontecera. Así está nun libro que me trouxo o Landeiro.

¡Se eu fixese un libro! Nin falar. Ogallá que non me atopen o caderno. Daríame vergoña. E non é pra menos. Porque nel deborco todo o que sinto. Moi pouca xente o fai. Todos abren o peteiro pra dúas cousas; pra dicir a verdade ou pra arredarse dela.

Xosé Neira Vilas. Memorias dun neno labrego (fragmento).

sábado, 2 de agosto de 2008

Capela

Capela da Nosa Señora

Aínda que non o pareza, entre as dúas imaxes, hai tan só a diferenza duns cinco minutos. Estaban sendo as dez da noite. De repente, o ceo quedou nubrado. Que pena! - pensei. Todos os anos procuro pasar por aquí e facer unha paradiña. Para min (coma para moita xente, imaxino) é un lugar máxico a calquera hora do día, en especial, ao atardecer. Dispoñía de pouco tempo, a penas un cuarto de hora; e o sol, empeñábase en xogar ás agochadas... Saquei a primeira foto e din un par de voltas ao redor; despois, asomeime á varanda de pedra para contemplar o horizonte escuro, mentras me lamentaba por non ter chegado un pouquiño antes. Nisto, aquela nube pillabana e, quizais arrepentida, apartouse e deixou paso a un sol avermellado. Si, agora si, era a luz dourada da Lanzada ao solpor! Que sorte tiven!

A Lanzada

Ons

Illa de Ons

viernes, 1 de agosto de 2008

A Ría

Levaba dous días pasando por Raxó (Poio) máis ou menos á mesma hora, ás nove da mañá (as sete hora solar, creo). Ao terceiro, decidinme a parar no mirador que hai ao lado da estrada, para observar aquel espectáculo marabilloso; a luz, reflexada na auga, era unha mestura de cores: brancas, grises, azuis, pratas e douradas. Por suposto, non puiden resistir a tentación de sacar unhas cantas fotos ao leste e ao oeste. Quería atrapar aquel momento. Mentras tanto, os coches seguían pasando. Seguro que máis dun condutor/a pensou: "aí está outra turista coa cámara a voltas..." Equivocábanse. En todo caso, unha excursionista á que lle gusta deterse, sempre que pode, e desfrutar da natureza.

Despois duns días, xa de volta na casa, descarguei as fotos. Tiña a ilusión de ver aquela imaxe de luz e cores. Que mágoa, nin punto de comparación! Aquí está o resultado (a primeira foto). Claro que, sempre queda o recurso de botarlle a culpa á cámara ( por non dicir á fotógrafa); non serve de nada, pero consola un pouco. Conclusión: tanto o nacemento como a posta do sol, é moito mellor vivilos en directo.

Combarro