viernes, 30 de mayo de 2008

Fentos




Entre as plantas que máis abundan na nosa terra, os fentos, son unhas das miñas preferidas e non sei por que. Quizais porque, como case sempre, sinxelexa e beleza van xuntas.

Algunhas plantas. Especies de fentos

sábado, 24 de mayo de 2008

Escultura... natural



Os bidueiros, salgueiros e amieiros, son as árbores que máis abundan á beira dos ríos e regatos galegos.







martes, 20 de mayo de 2008

Grafiti rupestre?


Unha mañá de domingo, camiñando pola beira do río Deza, ao seu paso pola parroquia de Zobra, observei estas "pintadas" na parte inferior dunhas rochas. Podería dicirse que son unha combinación de grafiti e pintura rupestre recente. A min pareceume... orixinal. E a ti?


sábado, 17 de mayo de 2008

"Colorín"

Era un airiño suave
que se ergueu pola mañán
e viña de non se sabe.
Era un recendo de rosas
da roseira de ningures,
que se meteu pola porta.
Era unha cantiga leda
que nacía non sei onde
e petaba na fiestra.
Era unha gracia sutil
que baixaba das estrelas...
Eras ti!
Ao ver que non tiñas nome
maxinamos que serías
ventureiriña do monte.
Froleciña ventureira
que -ao millor- naceu co orballo
nunha luzada de estrelas.
Como andabamos a rir
-¡ventureiriña do monte!-
chamámoste "Colorín".
Xosé María Álvarez Blázquez. Roseira do teu mencer.

sábado, 10 de mayo de 2008

Muíños


A Ruta dos muíños sitúase no concello de Lobios, dentro do Parque Nacional da Peneda Gerês.

....
....
...
O seu
trazado
discorre
por ambas
marxes
do
Río Vilameá.

Durante o percorrido podemos observar doce muíños.


Cinco deles atópanse ao longo da marxe esquerda do río e os sete restantes na marxe dereita.


Todos eles restaurados polo Parque Natural.


Entre o conxunto dos muíños hai dous co tellado de pedra, outro con madeira e palla de centeo (colmo) e o resto de madeira e tella.



Esta ruta está considerada como de gran interese botánico e etnográfico. E o seu conxunto paisaxístico, constitúe unha beleza singular.

domingo, 4 de mayo de 2008

Portas





- Mamá, esta foi unha casa de ricos?
- E por que o preguntas?

- Porque é a que ten máis "adornos" na porta.


Tería razón o rapaz?








A Cela, Lobios (Ourense)

jueves, 1 de mayo de 2008

Maio

Maio
é
florido
e
fermoso.


Moraima

Cando quero vivir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando semento a espranza.
Digo Moraima
e ponse azul a alba.
Cando quero soñar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a noite é pechada.
Digo Moraima
e ponse a luz en marcha.

Cando quero chorar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a anguria me abafa.
Digo Moraima
e ponse a mar en calma.
Cando quero surrir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a mañá é crara.
Digo Moraima
e ponse a tarde mansa.

Cando quero morrer
non digo nada.
E mátame o silencio
de non decir Moraima.

Celso Emilio Ferreiro.

miércoles, 30 de abril de 2008

Florecillas


Florecillas azules,
verdes campos,
agua cristalina,
espuma blanca.

Pajarillos alegres,
cielo claro,
sol caliente.

Viento suave,
perfume de romero,
olor a primavera…

Ella. Primavera




domingo, 27 de abril de 2008

Camiño



Todo pasa y todo queda,
pero lo nuestro es pasar,
pasar haciendo caminos,
caminos sobre el mar.

Caminante, son tus huellas
el camino y nada más;
caminante, no hay camino,
se hace camino al andar.

Al andar se hace camino
y al volver la vista atrás
se ve la senda que nunca
se ha de volver a pisar.

Caminante no hay camino
sino estelas en la mar...
Antonio Machado. Cantares...

jueves, 24 de abril de 2008

Vida!!!


Vida?


Escaleiras




Seica os galegos temos fama de indecisos:

- Sobes ou baixas?
- Depende...

Subir ou baixar pode que sexa o de menos. O máis importante e, por suposto, o máis difícil é ter claro onde se quere ir.


Imágenes sobre una escalera

Si pusiéramos un espejo
debajo de la escalera
se prolongaría en otra escalera,
o nadaría en su nada.

Si cortas una escalera de humo, continuará subiendo.
Si rompes una de madera, se hará dos escaleras.
Si cavas una de tierra, se meterá en la noche,
o se hará igual al hombre.

La escalera que sube con dos manos
se apoya en el suelo con dos pies,
y la tarde violeta se va entre sus peldaños.

Lo peor de la escalera es
que no sabe que es escalera;
yo lo sé,
como hombre que no sabe que es el hombre.
La escalera ignora cuántos peldaños tiene.

Yo los cuento: 1 2 3 4 5
…………………6 7 8 9 10.
Sigue el aire.

En el mundo que circunda a la escalera
hay un ruido de movimientos, pero ella
es sólo una escalera.

¿Cuántas escaleras hay en el mundo,
de madera, de piedra, de humo,
que no llevan a ninguna parte?

El deshoy es el hoy,
y el futuro es un pasado
que aún no se presenta
en la escalera.

La escalera,
que con el poema se hizo,
sin las palabras se deshizo.

Homero Aridjis.

martes, 22 de abril de 2008

Casa de cristal


En el fondo del mar
hay una casa de cristal.

A una avenida
de madréporas
da.

Un gran pez de oro,
a las cinco,
me viene a saludar.

Me trae
un rojo ramo
de flores de coral.

Duermo en una cama
poco más azul
que el mar.

Un pulpo
me hace guiños
a través del cristal.
En el bosque verde
me circunda
-din don... din dan-
se balancean y cantan
las sirenas
de nácar verdemar.

Y sobre mi cabeza
arden, en el crepúsculo,
las erizadas puntas del
mar.

Alfonsina storni. Yo en el fondo del mar.

Richard Clayderman: "Colores en el mar"

domingo, 20 de abril de 2008

Formas e cores


Desde pequena, gústame coleccionar botóns de distintos tamaños, formas e cores. Gárdoos nunha caixiña redonda e míroos de cando en cando. Tráenme bos recordos, son como anaquiños do pasado, da nenez.
Estes estaban no escaparate dunha desas tendas pequenas que xa case non quedan. Xa sei que a foto non é moi boa, pero fíxome graza "retratalos". Ata parece que nos están mirando e dicindo: "Anímate e lévame para a túa casa." Semellan caras alegres, cariñosas, divertidas...

viernes, 18 de abril de 2008

Para ti, Diego


A Diego gústanlle os animais: miralos, acariñalos, falarlles e xogar con eles; pero por un pequeno problema de alerxia, non se pode acercar moito a eles. Diego, hoxe si que podes desfrutar. Feliz cumpleanos!!!

jueves, 17 de abril de 2008

Cada mañá








Sentir

Abre la puerta, no digas nada,
deja que entre el sol.
Deja de lado los contratiempos,
tanta fatalidad
porque creo en ti cada mañana
aunque a veces tú no creas nada.

Abre tus alas al pensamiento
y déjate llevar;
vive y disfruta cada momento
con toda intensidad
porque creo en ti cada mañana
aunque a veces tú no creas nada.

Sentir que aún queda tiempo
para intentarlo, para cambiar tu destino.
Y tú, que vives tan ajeno,
nunca ves más allá
de un duro y largo invierno.
Abre tus ojos a otras miradas
anchas como la mar.
Rompe silencios y barricadas,
cambia la realidad
porque creo en ti cada
aunque a veces tú no creas nada.

Sentir que aún queda tiempo
para intentarlo, para cambiar tu destino...
Abre la puerta, no digas nada...

viernes, 11 de abril de 2008

Escoita


Para ti, Marisa, que sei que botas moito de menos o mar. Mira por esta ventaniña e escoita, escoita, escoita...


miércoles, 9 de abril de 2008