Saltos e murmurios

Hai uns días suxerístesme que puxese voz a un poema…
Polo momento, achégovos a voz (ou o murmurio) do Asneiro.

Espero que vos guste o recital!

A Fala

...

O idioma é a chave
coa que abrimos o mundo:
o salouco máis feble,
o pesar máis profundo.

O idioma é a vida,
o coitelo da dor,
o murmurio do vento,
a palabra de amor.

O idioma é o tempo,
é a voz dos avós
é ese breve ronsel
que deixaremos nós.

O idioma é un herdo,
patrimonio do pobo,
maxicamente vello,
eternamente novo.

...

O idioma é a patria,
a esencia máis nosa,
a creación común
meirande e poderosa.

O idioma é a forza
que nos xungue e sostén,
¡se perdemos a fala
non seremos ninguén!

O idioma é o amor,
o latexo, a verdade,
a fonte da que agroma
o máis forte irmandade.

Renunciar ao idioma
é ser mudo e morrer.
¡Precisamos a lingua
se queremos vencer!

Manuel María.
………

Susana Seivane - Polca do Ulla

Raioliñas

Naquel febreiro, recollía as raiolas á beira do Pontiñas.

Desta vez, traio as raioliñas do Asneiro.

Things must change
Now I know
You are a light
And I'm a row

Savoy Grand - Change Is An Engine

Os erros do pasado

If I die before I Wake…

O pasado apodrece baixo terra
e o presente non flúe,
é un río morto.

...

Pero esta vez non haberá resurrección
e o futuro é por forza alleo a min.

...

Lois Pereiro. Poesía última de amor e enfermidade.

..

Os erros na vida cometidos a contrafío
leváronme a perder unha vez máis
definitivamente e sen pensar
todo o que tiña dado por perdido.

Metástase invasiva ou obsesión
daquel amor tal vez mal entendido
non foi a cobardía ou o egoísmo
o móbil que alentou a miña idea
de convocar en min este desastre
que derruíu comigo o mal causado.

E intento demorar o erro definitivo
nun lento naufraxio
xa vivido
porque esta fatigada ruína namorada
prepárase a sufrir outros distintos
asumindo a caída xa pactada
precipitándose neses inofensivos erros desexados
obviando o remuíño que me leva
nas espirais da nada.

..Lois Pereiro. Poesía última de amor e enfermidade.

[A casa leva pechada arredor de vinte anos. As imaxes trouxeron á miña memoria o recordo da tía Manuela. Cando xa estaba moi velliña, non paraba de repetir: “A pena máis grande que teño é saber que pronto me vou ir e teño que deixar aquí ao meu fillo Pedro sufrindo, que será del cando eu non estea?”
A tía Manuela tivera seis fillos e Pedro era o maior. Contan que nos primeiros anos da súa xuventude estivera namorado dunha moza moi fermosa dunha parroquia cercana; a relación durou varios anos pero “como os pais del non lla querían tiveron que deixarse.” Ela marchou para o País Vasco, “alá formou unha familia e seica non lle foi mal…” El, ao cabo dun tempo, casou cunha moza veciña da porta moito máis nova ca el, cunha boa herdanza e, por suposto, “que lle enchía o ollo aos seus pais…” Nunca chegaron a vivir xuntos porque “había que atender os bens de cada familia e ningún dos dous podía deixar aos seus”.
Tamén contan que “Pedro nunca foi feliz, que non foi capaz de esquecer…”. Co paso do tempo caeu enfermo “sen saber polo que…, o pobre afogaba as súas penas como podía”. Case non se alimentaba, falaba pouco e, a pesar de que sempre sorría, sufría. Sufriu en silencio ata que o tempo o foi consumindo.]

Rotura

ARPA ROTA EN LA LLUVIA

Cuando la lluvia tenue detiene los recuerdos
sobre el mar solitario ; cuando el tren ha pasado
dejando en los durmientes sus metálicas furias;
[…]
cuando alguien pisotea tu cabello extendido
y tu ramaje yerto poblado por el viento.

Miguel Arteche

Esa luz

Milagro de la luz

Milagro de la luz: la sombra nace,
choca en silencio contra las montañas,
se desploma sin peso sobre el suelo
desvelando a las hierbas delicadas.
[…]

Ángel González

Individualidade

Miguel quedou viúvo hai uns catro meses.

-É moi triste o que me pasou.

-Entendo.

-Mira, ultimamente todos me dan consellos.

-Xa, imaxino. Seguramente actúan coa mellor intención.

-Que se era preferible que me mudase da casa a un piso pequeno porque así me sentiría menos só… Deixar a miña casa, o meu xardín, os meus canciños, todo o que me recorda a ela para ir vivir a un apartamento ao centro da vila?
Que debería ir vivir con algún familiar para que me faga compañía…
Que debería xubilarme e desfrutar da vida…(??)
Que me axudaría moito ir de vez en cando pola igrexa… (!!)

-Bueno, iso… depende, según o criterio de cada quen…

-E así todos, día tras día, os que me visitan, os que me chaman por teléfono, os que me atopan pola rúa… Sei que o fan por ben, porque cren que me axudan. Claro, eles aconséllanme o que eles farían no meu caso pero eu son eu. E eu só quero seguir vivindo cos meus recordos, que son os seus recordos. Sabes? Ás veces… chámoa… e fáloche con ela… e síntome tan reconfortado… (Miguel, mentres confesa o seu segredo, sorrí con tenrura… coma un cativo).

-Pois terás que ir facendo o que a ti che axude a sentirte ben, a gusto contigo mesmo; non che sei dicir máis. Que te coides, a ela gustaríalle verte animado…

-Gracias, muller, moitas gracias!! Agradézoche que me escoites e que me comprendas. De consellos xa estou ben servido!

[Pouco pide Miguel: que o escoiten.]

Quizais o segredo para conseguir vivir en paz cun mesmo e cos demais, radique na capacidade de comprender a cada persoa respectando a súa individualidade.

Women of Ireland - Carlos Núñez

Na noite

Canto máis se acerca a aurora, mais negra é noite.

H. L. Wadsworth

Todo na noite vive unha dúbida segreda: o silencio e o ruído, o tempo e o lugar.

X. Villaurrutia

A alma do que sofre é noite triste.

Estanisalo del Campo

Non se pode chegar á alba senón polo carreiro da noite.

K. Gibran

A menudo penso que a noite está máis viva e máis rica de cores que o día.

V. Van Gogh

Cando sento unha necesidade de relixión, saio de noite para pintar as estrelas.

V. Van Gogh

...................

El día se ha ido

Ahora andará por otras tierras,

llevando lejos luces y esperanzas,

aventando bandadas de pájaros remotos,

y rumores, y voces, y campanas,

-ruidoso perro que menea la cola

y ladra ante las puertas entornadas.

(Entretanto, la noche, como un gato

sigiloso, entró por la ventana,

vio unos restos de luz, y

se bebió la última taza).

Sí;

definitivamente el día se ha ido.

Mucho no se llevó (no trajo nada);

sólo un poco de tiempo entre los dientes,

un menguado rebaño de luces fatigadas.

Tampoco lloréis. Puntual e inquieto,

sin duda alguna, volverá mañana.

Ahuyentará a ese gato negro.

Ladrará hasta sacarme de la cama.

Pero no será igual. Será otro día.

Será otro perro de la misma raza.

Ángel González

Razoando

Se tivese a posibilidade de compartir a miña casa cun animal doméstico, o primeiro que acollería sería un can, estou segura! E o segundo sería, probablemente, un gato. Queda claro que os Felis silvestres catus non son os meus animais de compañía preferidos pero iso non quita que admire o seu comportamento. De feito, teño pasado horas (a intervalos) observándoos.

............................

O meu gato nunca se ríe ou se lamenta, sempre está razoando.

Miguel de Unamuno

Calquera gato que non consigue atrapar a un rato finxe que ía tras unha folla seca.

Charlotte Gray

O ideal da calma é un gato sentado.

Jean Renard

O máis pequeno gato é unha obra maestra.

Leonardo da Vinci

Best Pieces for Solo Piano

Pacificamente

A flor de lavanda, co paso dos días, foise secando e perdendo a súa intensa cor violeta; pero conserva inalterable o seu aroma, a súa esencia, o mellor dela.

Dende a sobremesa deste domingo 30 de xaneiro: o tempo transcorre, e espero que siga transcurrindo, pacificamente. E non pido nada máis.

Armand Amar (Poem of the atoms) "Bab' Aziz"

Cada átomo, feliz ou triste,

está encantado polo sol...

Amañeceres en A Coruña

Vaia se alegra!!

Flores.

Persoas e lugares, sons e cancións.

-E logo agora non tes plantas con flores?

-Durante o inverno...

-Pois din que dan sorte!

-...??

O cacto de inverno brotou, por fin! Sorte, non sei; pero vaia se alegra!!

Como sempre alegra escoitar os sons da gaita galega e as nosas cancións tradicionais. Os participantes do vídeo que hoxe vos achego, son máis ben afeccionados... Iso si, "cantan" con todo o seu corazón, asegúrovolo!!!

Adícocho a ti.

Tamén a ti e a ti...

O videoghit - Uxía, Eu chorar chorei

Renacer

La vida de un pájaro en vuelo

...

de un bosque y de un río

...

La vida...

Ainhoa Arteta - La vida

Yo me senté en la orilla;

quería preguntarte, preguntarme tu secreto;

convencerme de que los ríos resbalan

hacia un anhelo y viven;

y que cada uno nace y muere distinto

(lo mismo que a ti te llaman Carlos).

quería preguntarte, mi alma quería preguntarte

por qué anhelas, hacia qué resbalas, para qué vives.

Dímelo, río,

y dime, di, por qué te llaman Carlos.

Ah, loco, yo, loco, quería saber qué eras, quién eras

(género, especie...)

y qué eran, que significaban "fluir", "fluido", "fluente";

qué instante era tu instante

cuál de tus mil reflejos, tú; reflejo absoluto

yo quería indagar el último recinto de tu vida

tu unicidad, esa alma de agua única,

por la que te conocen por Carlos.

.........

Río Caldo (Lobios, Ourense)

Era bien de mañana cuando yo me he sentado

a contemplar el misterio fluyente de este río,

y he pasado muchas horas preguntándome, preguntándote.

Preguntando a este río, gris lo mismo que un dios;

preguntándome, como se le pregunta a un dios triste:

¿qué buscan los ríos? ¿qué es un río?

Dime, dime qué eres, qué buscas,

río, y por qué te llaman Carlos.

.........

Dámaso Alonso

(A un río le llaman Carlos)

Antes

Ruidos confusos, claridad incierta.

Otro día comienza.

.........

Ya las horas afilan sus navajas.

.........

Bajo tus párpados madura

la semilla del sol.

El mundo

no es real todavía,

el tiempo duda:

.........

Octavio Paz

(ANTES DEL COMIENZO)

As Ilhas dos Açores