domingo 15 de noviembre de 2009

Humidade


Hoxe parece día de Santa Inés,
pois só chove unha vez…

Nos días de choiva e vento, coma hoxe, mellor quedar na casiña e desfrutar das vistas desde a ventá.








La lluvia

Bruscamente la tarde se ha aclarado
porque ya cae la lluvia minuciosa.
cae o cayó. La lluvia es una cosa
que sin duda sucede en el pasado.

Quien la oye caer ha recobrado
el tiempo en que la suerte venturosa
le reveló una flor llamada rosa
y el curioso color del colorado.

Esta lluvia que ciega los cristales
alegrará en perdidos arrabales
las negras uvas de una parra en cierto

patio que ya no existe. La mojada
tarde me trae la voz, la voz deseada,
de mi padre que vuelve y que no ha muerto.



Jorge Luis Borges

miércoles 11 de noviembre de 2009

En chamas




Otoño

En llamas, en otoños incendiados,
arde a veces mi corazón,
puro y solo. El viento lo despierta,
toca su centro y lo suspende
en luz que sonríe para nadie:
¡cuánta belleza suelta!
Busco unas manos,
una presencia, un cuerpo,
lo que rompe los muros
y hace nacer las formas embriagadas,
un roce, un son, un giro, un ala apenas;
busco dentro mí,
huesos, violines intocados,
vértebras delicadas y sombrías,
labios que sueñan labios,
manos que sueñan pájaros...
Y algo que no se sabe y dice «nunca»
cae del cielo,
de ti, mi Dios y mi adversario.

Octavio Paz

sábado 7 de noviembre de 2009

Altos voos


miércoles 4 de noviembre de 2009

Hórreo...

Hórreo de Carnota


Hoxe escribimos palabras co silencio do "H":

Hórreo, horta, hoxe, home, historia, humanidade, habilidade, hipótese, halo, harmonía, horizonte, heroe, homenaxe, honrado, himno, herculino, herdanza, humidade, herba, herbeiro, hedra, hortensia, híbrido, hulleiro, herexe, homoxéneo, heteroxéneo, honorable, honesto, humildade, humor, hospedaxe, hostalaría, hoteleiro, hospitalidade...



Helia, Hortensia, Hugo, Henrique, Hipólito, Horacio, Hermelinda, Herminio, Hermóxenes, Herundina, Hixinio, Humberto, Helena, Heladio, Hermidas, Honorio…

sábado 31 de octubre de 2009

E a raíña?

Hórreo en Partovia (Carballiño)


O artista debe aspirar á perfección en todo o que fai.

Eugène Delacroix


O home todo o perfecciona en torno seu; o que non fai é perfeccionarse a si mesmo.

Jean Baptiste Alphonse Karr


A educación é a manifestación da perfección no home.

Swami Vivekananda

Nas tardes-noites de outono, unha vez rematados os labores do campo e antes de cear, as xentes reuníanse nos cubertos ou alpendres para esfollar o millo: separar a espiga da cana. Mentres, os máis cativos, entretíanse xogando: o que atopaba o rei, a mazaroca de cor marrón avermellado, era o gañador; pois era considerada a espiga perfecta. Eu, prefería descubrir a raíña: tiña algúns grans con pintas de cor vermello. Quizais a mazaroca raíña fose un premio de segunda categoría por non ser tan perfecta, pero a min facíame moita gracia. Cousas de rapaces... Sería este o xerme da rebeldía contra os criterios establecidos polos adultos?

A perfección dos costumes consiste en vivir cada día como se fose o derradeiro.
Marco Aurelio


A clave da perfección é o amor.

Pío de Pietrelcina


sábado 24 de octubre de 2009

Castañas




Alá do outro lado do río,
ten meu pai un castiñeiro
que dá castañas en agosto
e fabas brancas en xaneiro…

Dito popular


“As castañas queren en agosto arder e en setembro beber.”

“Auga de agosto, nin bo viño nin bo magosto.”

“Castañas, noces e viño fan as delicias polo San Martiño.”

Refráns



Oda a una castaña en el suelo

Del follaje erizado
caíste completa,
de madera pulida,
de lúcida caoba,
lista
como un violín que acaba
de nacer en la altura,
y cae
ofreciendo sus dones encerrados,
su escondida dulzura,
terminada en secreto
entre pájaros y hojas,
escuela de la forma,
linaje de la leña y de la harina,
instrumento ovalado
que guarda en su estructura
delicia intacta y rosa comestible.
En lo alto abandonaste
el erizado erizo
que entreabrió sus espinas
en la luz del castaño,
por esa partidura
viste el mundo,
pájaros
lenos de sílabas,
rocío
con estrellas,
y abajo
cabezas de muchachos
y muchachas,
hierbas que tiemblan sin reposo,
humo que sube y sube.
Te decidiste,
castaña,
y saltaste a la tierra,
bruñida y preparada,
endurecida y suave
como un pequeño seno
de las islas de América.
Caíste
golpeando
el suelo
pero
nada pasó,
la hierba
siguió temblando, el viejo
castaño susurró como las bocas
de toda una arboleda,
cayó una hoja del otoño rojo,
firme siguieron trabajando
las horas en la tierra.
Porque eres
sólo
una semilla,
castaño, otoño, tierra,
agua, altura, silencio
prepararon el germen,
la harinosa espesura,
los párpados maternos
que abrirán, enterrados,
de nuevo hacia la altura
la magnitud sencilla
de un follaje
la oscura trama húmeda
de unas nuevas raíces,
las antiguas y nuevas dimensiones
de otro castaño en la tierra.

Pablo­ Neruda

martes 20 de octubre de 2009

Tarde de outono


O pasado sábado tivemos unha tarde xeitosa de outono. Aproveitei para dar un paseo polo lugar de Souto (preto de Lalín) e desfrutar das paisaxes: prados, hortas e moitas árbores. Como o seu nome indica, por aquelas terras abundan os soutos de castiñeiros.
Déixovos algunhas das imaxes que trouxen da miña andaina e tamén uns Contiños de Cousascativas.














E ti de quen es?










Seica este ano non hai moitas castañas:

As castañas queren en agosto arder e en setembro beber. E este ano, foi ao revés: choveulles no verán e veulles a calor despois. Non lle hai que facer. Apañaremos as que caian, outro ano serán mellores...

Mentres o home facía este comentario, seguía angazando a folla para poder recolller as poucas castañas que fosen caendo. Resignación e sabedoría, diría eu.