Harmonía

Cambios...

2011-10-18T21:19:00.001+02:00

Aillados?

2011-10-12T00:06:00.006+02:00

Si te aíslas, estás perdido-Eduard Punset

Sólo nos aislamos en las cosas pequeñas,
en la mínima y frágil libertad
de las cosas pequeñas
y nos cuesta en verdad dejarlas,
porque al abrigo de los inútiles objetos
inevitablemente cotidianos
existe todo un mundo no sabido de ternura.

Sólo nos aislamos,
sólo crecemos en las cosas pequeñas:
aquel pañuelo que llevamos siempre
doblado con tanto cuidado en el bolsillo,
la canción que recordamos de pronto,
un libro ya olvidado,
el gesto repetido tantas veces,
o la cosa más íntima
que nadie podría amar
como nosotros la amamos.
Se trata, bien mirado, de una constante
evasión hacia nosotros mismos,
hacia la más pura e íntima parte
de nosotros mismos,
convertida al fin y al cabo
-y nos sorprende siempre constatarlo-
en lo que más nos acerca al yo profundo
que vive adentro nuestro,
y sobre todo en lo que más intensamente
nos alienta a vivir.

Miquel Martí i Pol

Un paseíño?

2011-10-08T00:12:00.042+02:00

Imos por aquí? A ver que atopamos...

LEILIA - Hei de estar alí

E damos a volta.

Berrogüetto - Unha volta e un poema

Vai unha volta, unha volta e un poema

Unha cantiga, a cantiga dunha nena

Vai un xantar, un xantar, unha conversa

Un pensamente, pensamento con talento

Vai o teu beixo, o teu beixo nun silencio
Unha palabra, a palabra desexada

E agora que sae o sol
o teu nome xa se ve
Agora que sae o sol
ti tamén es

Vai a esquecida, a esquecida e nomeada
Unha sentenza, a sentenza que ti fagas
Vai o teu dito, o teu dito cun sorriso
Unha quimera, a quimera dunha espera

Foi unha volta, unha volta e un poema
Unha cantiga, a cantiga dunha nena,
Vou despedirme, despedirme cunha flor
Vou despedirme, cunha flor de cor de ron

Unha volta e un poema

Luz de outono

2011-10-04T00:02:00.018+02:00

Lembrando outro outono

outra luz

A beleza

2011-10-02T12:37:00.004+02:00

Por más vida

Dices la belleza y todo se ilumina.

Deja que el tiempo fluya lentamente
entre el paisaje y tú
y que el silencio ponga acentos
de leve melancolía en cada cosa.
La blanda quietud que te rodea poco a poco
acoge aquel misterio
que te une a todo y a todo te incita.

No pienses jamás que es tarde, ni hagas preguntas.
Ahógate de horizontes.
Agotado,
en cada gesto te sentirás renacer.

Miquel Martí i Pol

Gymnopedie n.1-Satie & Monet

A uva

2011-09-29T20:10:00.005+02:00

La uva y el vino

Un hombre de las viñas habló, en agonía, al oído de Marcela. Antes de morir, le reveló su secreto:

- La uva -le susurró- está hecha de vino.

Marcela Pérez-Silva me lo contó, y yo pensé: Si la uva está hecha de vino, quizá nosotros somos las palabras que cuentan lo que somos.

Eduardo Galeano. El libro de los abrazos.

Uxía - Nalgures

Soños

2011-09-26T00:49:00.015+02:00

Los sueños de Helena

Aquella noche hacían cola los sueños, queriendo ser soñados, pero Helena no podía soñarlos a todos, no había manera.
Uno de los sueños, desconocido, se recomendaba:

- Suéñeme, que le conviene. Suéñeme, que le va a gustar.

Hacían la cola unos cuantos sueños nuevos, jamás soñados, pero Helena reconocía el sueño bobo, que siempre volvía, ese pesado, y a otros sueños cómicos o sombríos que eran viejos conocidos de sus noches de mucho volar.

Eduardo Galeano. El libro de los abrazos.

SOÑAR CONTIGO - ZENET

De setembro

2011-09-24T00:23:00.027+02:00

Casta Diva

Descifrando

2011-09-21T16:21:00.015+02:00

Setembro de 1970.

-Buenas tardes tenga usted! Aquí viene la niña nueva- saúda Manolita cando entra na aula acompañada da nena.

Manolita tiña catorce anos e a nena cumprira cinco na primavera.

-Que se siente ahí al fondo, en el último pupitre, al lado de Villaverde!-respondía a mestra sen tan sequera levantar a cabeza.

A “nena nova” ou a nova nena, saíra da casa moi contenta e ilusionada para ir á escola no seu primeiro día de clase. Levaba na man unha carteira que a súa nai lle mercara; era unha carteira con debuxiños xeométricos de varias cores (laranxa, vermello, amarelo, branco… e… azul?). Subiu as escaleiras con ansia da man de Manolita. A carteira era grande, nova e moi bonita! Manolita era unha rapaza moi alta e moi alegre… A nena sentíase protexida! A escaleira de pedra parecía interminable: dun só tramo, sen relanzo e cuns vinte chanzos! Mentres subía, escoitaba o canturreo dos rapaces e rapazas. Naquel momento, con só cinco aniños, non entendía nada de tal mestura de “cancións”: cinco por cinco veinticinco, cinco por seis treinta… / Los afluentes del río Duero… / los mandamientos de la Ley de Dios son diez… Cada un ao seu, uns vinte e cinco rapaces e rapazas en total, con idades comprendidas entre os cinco e os quince anos. E a mestra sentada. Impasible. Distante. Ausente.
A nena nova permanecía agarrada á súa carteira, coa cabeza baixa e recordando as palabras que tanto a súa nai coma a súa avoa lle repetiran nos días previos ao comenzo do curso.

-Xa verás, vaiche gustar estudar! A profesora e moi boa! Cando che pregunte se sabes ler, ti dille que xa aprendiches as tres Raias e as tres Cartillas!

Según avanzaba a tarde, a nena nova, aferrábase con máis forza á súa carteiriña de cores na que gardaba os libros xa aprendidos, a libreta de raias, o lapis, a goma de borrar e a caixiña con doce lapis de cores. Nos seus oídos resoaba sen parar o eco das palabras das súas proxenitoras: “a profesora é moi boa, xa verás…”, esperando a que a mestra se dignase a acercarse e preguntarlle, alomenos, como se chamaba… Era tanto pedir? Mentres, seguía escoitando o canturreo repetitivo dos rapaces e rapazas, sen comprender nada… E, a nena, empezou a sentir medo… Non lembro como rematou aquela xornada.
Pasaron os meses, chegou o mes de xuño, a mestra reuneunos a todos e comunicounos: “Estáis todos aprobados. Hoy es el último día que venís a esta escuela. A partir de septiembre iréis al nuevo colegio.” Abriu as portas do armario-vitrina que había ao fondo da aula e comenzou a repartir todos os libros que alí había. A min tocoume un de cubertas duras e descoloridas, co lombo de cor vermello oscuro. Marchei para a casa encantada: por fin conseguira un libro “de maiores”! (Ao longo do curso era habitual escoitar dicir á mestra: “ahora los mayores van a… y los pequeños…”). Lino durante as vacacións de verán. Foi entón cando descubrín que alí estaban recollidos varios dos textos que os rapaces de quinto, sexto e sétimo curso recitaban en voz alta, despois cerraban os libros e a mestra dicía: “Silencio todos! Dictado, dos puntos!” E eu, mentres realizaba as miñas tarefas, desfrutaba e debullaba cada palabriña que a mestra ía pronunciando e intentaba imaxinar os personaxes das historias que me facían sentir tanta ledicia! Eu tamén quería ter nas miñas mans, acariñar e ler aqueles libriños vellos que cada tarde os rapaces maiores collían dos andeis máis altos da vitrina.

Veño cavilando neste episodio desde hai tempo. De vez en cando aínda lembro o aroma que se percibía naquela aula: o da tinta dos bolígrafos bic, a madeira vella do chan, a humidade do espazo…Tamén visualizo aos rapaces e rapazas recitando as leccións en voz alta e a mestra sentada ao pé da súa mesa, sempre sentada e con cara de amargada. Sempre triste.

O luns desta semana intentei subir de novo aquelas escaleiras… As silvas, as xestas e os codesos apoderáronse do lugar, rodearon o edificio e xa non se pode entrar. Que esperaría eu atopar a través dos ocos dos cristais rotos da porta de entrada da escola? Foi mellor así.

Cando lin o artigo ghoma no pasado mes de agosto, pensei nas semellanzas e diferenzas do noso contexto escolar dos anos setenta: nós tamén levabamos mandilóns brancos. Estabamos xuntos nenos e nenas pero, desafortunadamente, a nosa mestra -cuxo nome esquecín- non tiña tanta paciencia coma a de Oza!

E eu continúo coa teima de intentar descifrar e comprender as actitudes dalgunhas persoas daqueles tempos…

Banda sonora de Donde Viven los Monstruos de Karen O. Worried Shoes

Aprender a mirar

2011-09-17T22:13:00.009+02:00

Imaxe: Camariñas, abril de 2009 (cerca do Cabo Vilán)

La función del arte /1

Diego no conocía la mar. El padre, Santiago Kovadloff, lo llevó a descubrirla.
Viajaron al sur.
Ella, la mar, estaba mas allá de los altos médanos, esperando.
Cuando el niño y su padre alcanzaron por fin aquellas dunas de arena, después de mucho caminar, la mar estalló ante sus ojos. Y fue tanta la inmensidad de la mar, y tanto su fulgor que el niño quedó mudo de hermosura.
Y cuando por fin consiguió hablar, temblando, tartamudeando, pidió a su padre:
- ¡Ayúdame a mirar!

Eduardo Galeano. El libro de los abrazos.

Luar Na Lubre - Canto De Andar (Camiños da fin da terra)

Somos

2011-09-16T22:33:00.004+02:00

Todo está por descubrirse. Pensar que o coñecemos todo é un conto.

Eduardo Chillida

Hai que buscar camiños que non fosen transitados antes.

Eduardo Chillida

Ao fin e ao cabo, somos o que facemos para cambiar o que somos.

Eduardo Galeano

Carole King - You`ve got a friend

Que somos?

2011-09-04T00:01:00.015+02:00

Las claras palabras

Hay más polen en el aire que en las flores
esta tarde y cualquier certeza
depende del gesto con que la aceptemos.

Tan dulcemente como decirte algún secreto
al oído y sentir que la piel
se te enciende otra vez de deseo.

Cuando cese el viento, la noche, con lentos pasos,
nos devolverá el espacio de los sueños
casi perdido pero aún meciéndose
en los confines del cuarto.

Será entonces el momento de decir las claras
palabras tan sabidas, las mismas
palabras con que hemos compartido
por igual, quizá sin saberlo,
destinos oscuros y brillantes sorpresas.

Otra aurora para nosotros

¿Qué somos? ¿Centauros ágiles en la oscuridad
en busca de horizontes, en camino siempre,
o tal vez árboles plantados en la corteza
de otros árboles de ayer que expresan
la quietud de nuestro vivir estático?

Inútilmente nos buscaremos. Hay que perderse
en la noche infinita para conocer
qué somos y qué mano nos gobierna los actos,
y en vano será construir brillantes proyectos
y unir palabras atrevidas, buscándonos
en cada cosa, en cada término.

Somos seres
lanzados a un futuro sin límite,
y hemos de morir para que el olvido perfecto
nos haga nacer, de nuevo, sabiéndonos.

Miquel Martí i Pol

Smooth jazz music

No castelo

2011-08-30T12:46:00.008+02:00

Castelo de Vimianzo (Galipedia)

XII Asalto ao Castelo de Vimianzo (vídeo 2007)

XVI Asalto ao Castelo de Vimianzo (Trailer 2011)

Capricho II

2011-08-27T00:19:00.005+02:00

Coulant de chocolate. Uhmnnn...

Como facer coulant de chocolate, paso a paso

Para escoitar:

Uxía & Dulce Pontes – Altinho

Doce (ou dulce :)) aproveito!

Capricho I

2011-08-20T17:50:00.010+02:00

Como aperitivo:
Pementos de Padrón recheos de xamón e queixo feta.
Riquísssimosss!
….
Para escoitar, tres opcións:
Maria CALLAS - Puccini: La Boheme
Charlie Parker – Summertime
Fía na Roca - Indo Eu

Frescas augas

2011-08-13T00:34:00.004+02:00

Roi Casal: Ninfa das frescas augas

Berrogüetto - Lévame de aquí

Secreto

Antes yo no sabía
por qué debemos todos
-día tras día-

seguir siempre adelante
hasta como se dice
que el cuerpo aguante.

Ahora lo sé.
Si te vienes conmigo
te lo diré.

J. A. Goytisolo

Sensualidade vexetal

2011-08-07T01:13:00.004+02:00

Al alba, cuando mido
tu distancia, no entiendo
la natural costumbre
que es para ti tu cuerpo.
Rafael Guillén
…
Louis Armstrong - When You're Smiling

Liñas

2011-07-15T00:45:00.008+02:00

Hay una línea de Verlaine que no volveré a recordar.
Jorge Luis Borges

Lied der Mignon - Franz Schubert

Canta como si no pasara nada.
Nada pasa.

.Alejandra Pizarnik

Ventaíña

2011-07-10T13:50:00.007+02:00

tiven un soño
no que aparecías
apenas un instante
e abondaba

Eva Veiga. A frecha azul do teixo.

Música: Zenet

Horizontes

2011-06-18T23:55:00.006+02:00

El horizonte está en los ojos y no en la realidad.
Angel Ganivet

El Circo de la Mariposa (1a parte) subtitulada The Butterfly Circus

El Circo de la Mariposa (2a parte) subtitulada The Butterfly Circus

Ceo azul

2011-06-12T13:46:00.006+02:00

MARIA DO CEO-" SANCRISTÁN DE COIMBRA

O lugar

2011-06-09T17:36:00.006+02:00

EIS o lugar:

intre que aparece

inaccesible

ao tempo.

Eva Veiga . A frecha azul do teixo

Luar na Lubre - Costa da morte

Pedras

2011-06-04T17:07:00.009+02:00

FÁLAME de ti, corrente luminosa

transcende os muros desta casa,

ábreme a porta.

Eva Veiga.

A frecha azul do teixo.

O Son das Pedras - Luar na Lubre

Libre

2011-06-01T22:51:00.002+02:00

Amancio Prada: "Libre, te quiero"

Unha rosa

2011-05-31T00:43:00.004+02:00

una flor
no lejos de la noche
mi cuerpo mudo
se abre
a la delicada urgencia del rocío

Alejandra Pizarnik

En maio

2011-05-27T00:08:00.034+02:00

Juan Pons i Joana Pons, Un cant per la vida

Espido - Eu a vin

Imaxes: unha tarde de maio en Silleda

Carlos Núñez

Educación

2011-05-22T21:31:00.007+02:00

Educación infantil, hipocresía adulta

A educación. É, asemade, a primeira e a derradeira esperanza. Mesmo poderiamos dicir que hai una división máxica da educación. Para todo aquilo que semella irremediábel, para as fochas sociais, os cráteres colectivos, os xacementos catastróficos, para aquilo que non hai nada que facer, para o nó que non se pode desanoar… Para todo iso, que é moito, todos os discursos, mesmo os máis confrontados, acoden como táboa de salvación á formación dos máis novos.
Poderiamos dicir que semellante depósito de esperanza é un honor para as persoas que se dedican ao ensino. Elévaos a unha categoría de misioneiros laicos. Nas escolas están as trabes do futuro e, á vez, as táboas de salvación etcétera, etcétera. Ninguén se vai molestar, ninguén vai inquietarse ou amosar o seu desacordo. Ao contrario. Nese punto todos asentiremos, aínda que o propoñente nos resulte antipático.
-Ves? Aí estivo ben.
-No que?
-Cando falou da educación. O papel fundamental da educación. As cousas só cambiarán de verdade cando cambien as mentes, educando as persoas dende a infancia.
[…]
Mais vexo unha trampa nos discursos ben intencionados sobre a educación e é esa maldita idea do… aprazamento. […] “É moi pouco o que se pode facer. A xente está mal acostumada. Ten hábitos adquiridos que, a certas idades, é imposíbel cambiar. Hai moito tarugo, moito túzaro, moito pedernal, e non estou falando de materiais, senón de cabezas cadradas. Agora toca facer un pouco do que se poida, outro pouco de propaganda e un moito de aparencia. Hai que confiar na educación das futuras xeracións. O que importa agora é ir tirando…”
Ir tirando? […] A educación da infancia é imprescindíbel para para facer fronte a problemas tan corrosivos como o terrorismo doméstico ou a deterioración acelerada do medio ambiente. Mais tamén é imprescindible o que fagan os adultos hoxe, ademais de ”ir tirando”.

Manuel Rivas. A corpo aberto.

Redes Educar para fabricar ciudadanos Eduardo Punset (Parte 1)

Cereixiñas

2011-05-19T00:37:00.015+02:00

Cereixas de Belesar

Belesar e as cereixas

Joan Manuel Serrat - Aquellas pequeñas cosas

O Castro de Borneiro

2011-05-15T00:31:00.021+02:00

Castro de Borneiro

Viaxe virtual

O castro de Borneiro xa é Ben de Interese Cultural

"Solsticio" - Luar Na Lubre

Conversa(s)

2011-05-11T00:02:00.029+02:00

Lo que fuimos o lo que somos va camino de ser intenso y duro, indefinible pero sin duda eterno, que es lo que dura la vida de un hombre que no se resigna aunque la muerte lo espere.
La verdadera duración del Tiempo es algo que un simple amor no puede concebir entre sus márgenes, no es capaz de acoger en sus entrañas tanta imagen vivida, tan pocas palabras para decir tanto, ritos y gritos sin alzar la voz como los que tú y yo llegamos a crear, juntos o separados, da lo mismo.
[…]
“Aniquilar el dolor aniquilando el deseo”, dijo Buda.
Un buen consejo que llega un poco tarde
porque soy ya un experto en ambas cosas
y prefiero sufrir, callar y hundirme
los dedos en la herida antes de olvidar el más mínimo
instante de mi deseo por ti.
[…]
Te vi una vez y te sigo mirando cuando no me ves, y creo que si algo me hizo amarte fue tu capacidad para saber siempre dónde poner los ojos, y sigo enamorado de tu infinita gama de miradas.

A Coruña, 8-3-95
Para P. de Lois.
Lois Pereiro

Erik Satie - Gymnopédie No. 1

Non quero interromper a nosa conversa e só se trata de empezar a encher este caderno con algo en que apoiarme para non me sentir alleo ó mundo no que neste momento non estás.

15-3-95

Hoxe desperto baixo o peso do insonio destas últimas noites. A vida é coma una besta en perigo.

16-3-95

Canso xa de buscar algo en min mesmo, ando á procura de mundo exterior, pero resulta ser una conexión telefónica cortada: con algo de paciencia e uns poucos días atoparei o cable que a conecte.

20-3-95 (9 pm)

Todos xuntos a un tempo fuxindo dos contactos. Practicamos unha ximnasia aséptica. Protexemos os nosos propios seres coma tesouros dos que só nós queremos ter a chave, e darlla a quen menos o merece, as máis das veces.

23-3-95 (2 pm)

Patti e eu sabemos entendernos, e cada vez entra máis no interior do mundo que estou a recrear ó meu redor. Xa é moito máis que unha referencia sobre ti. É algo interior, intenso e brillante, coma un solo de violín de Bach.

24-3-95 (5 pm)

Erik Satie: Gymnopédie No. 2

Quérote, quéroa, quéroas, quéroos. E xa podo emigrar e remontar o río coma un salmón que inicia a súa viaxe. Aquí non teño nada que agardar e teño xa a vontade. Amén.

28-3-95

Velaquí estou de novo, procurando sobrevivir coa axuda da Literatura e os amigos. O resto sobra.

30-3-95 (4 pm)

[…]
O mundo é outra vez un polo degolado que corre coma un tolo polo patio. Penduramos dos balcóns as sabas brancas e rendémonos. Tarde de máis para ser modesto eu tamén, coma eles.

2-4-95 (6,30 pm)

As cousas ás veces semellan írseme das mans, coma a auga que se esvae entre os dedos. Perdo o tempo, e para min, agora, deus non fixo de sobra.
[…]

4-4-95 (1 pm)

Tan sequera o humor será o que nunca perderei. Nin a paus!
O caso é que poñéndome a escribir conseguir deter esa patada que me viña dirixida dereitiña ós fuciños.
A Literatura aínda segue servindo para algo (mesmo coa man que escribe pegañenta pola bilis dun día)… E os bolígrafos “jaguar”, made in England, tamén, por certo. Son fiables.

4-4-95 (8,45 pm)

Erik Satie / Gnossienne No.1

Teresa e máis eu sempre nos entendimos moi ben, sendo tan distintos, pero ela sabe botar as flores axeitadas e xustas e eu tamén. Cousa dun necesario respeto mutuo, supoño; ou certa debilidade que sentimos un polo outro, ti xa o sabes. Sabemos do que non debemos falar intuitivamente, sempre. […]

5-4-95 (9,30 pm)

Cando non podo estar con quen amo, intento amar a quen está comigo. Non sei se está ben, e non sei se está mal, pero así, de momento, non vou perdendo altura e me manteño nas alturas. (Xa sabes: tentativa de salvamento. Absurdo). Como un globo aerostático que ten que tirar lastre para manterse no alto, non debo adquirir nada que me sobre. É una cuestión de osíxeno, pero non me importa recibir todo o que me ofrezan se é importante: uns metros máis ou menos.
Tal vez sexa o contrario, e o certo é que pouco a pouco vou amando máis persoas que antes, e as que xa amaba as amo con máis xenerosidade e están sempre comigo.
En realidade, todo é una confusión atroz. Pero estou satisfeito de min mesmo.

6-4-95 (2,30 am)

Contemplando as luces da cidade durmida penso en como é posible que non estoupe todo cos pensamentos que hai por tras das fiestras con luz, e os pesadelos que ocultan as que xa están ás escuras. A calma bota fume. Canta enerxía perdida! E canto medo inútil e sumiso; canto amor que se minte a si mesmo: ou todo ou nada, amigos. Todos escravos do noso “status quo”, mellor ou peor.

7-4-95 (1,30 am)

Foi unha tarde intensa, chea de premonicións e confidencias. E cando nos imos á casa gústame que Patti se apoie no meu brazo coma unha irmá pequena con problemas. Fago un repaso deste ano escaso de vida prorrogada e gústame o gañado; nada me aterra de todo isto, e aínda non perdín ningunha cousa realmente importante. […]

9, 10 e 11-4-95

Erik Satie: Gnossienne No. 3

Teño a pel queimada polo sol, a alma aberta, e os ollos inxectados en sangue; pero penso gardar ben os meus afectos.

15-4-95 (8 pm)

Hai xente “normal” marabillosamente “anormal”, como dicía Ana. Estou aberto a todos, como un bar “afterhours”.
Vivirei sen medos. Acepto todo o que me ofrecen; son un ser en exposición na tenda das vivencias. Non rexeito xa nada. Non despreciarei a ninguén. Estou no mundo e sigo a ser eu mesmo. Vade retro, sombras doutro pasado! ¿Serei xa tan sabio, como dixo Mari en broma, pero tamén en serio, despois de botarme tres veces as cartas? O camiño creo que é meu, finalmente. Aínda podo aprender moito de xente coma Marisa ou Pilar, ou da “estrana parella”; e adoro a Miri. Con persoas así iría ós confíns do mundo: a maxia, a fortaleza, e a tenrura. E nada a detén. Non sei que dirección podo emprender, pero xa coñezo as sinais e as normas para avanzar por calquera delas…

15-4-95 (11,30 pm)

“…E eu aprendín a estar ben cando estou ben” (Ch. Bukowski).

...

(Viaxes, viaxes: pesan pesan. A vida pesa, o mundo pesa; pero o meu lombo ha ser coma o de Atlante).
Apártate da euforia. Sé elegante niso. Deixa que o tempo envelleza as túas sensacións, coma o bo viño, e afonde no que amas, e naqueles ós que agora ti debes axudar: é o teu turno.

16-4-95

Lois Pereiro. Conversa Ultramarina.

Nusrat fateh ali Khan & Eddie Vedder - The Long Road

Sardinak

2011-05-07T12:10:00.008+02:00

Para saborear:
Sardiñas recheas. Uhmmm…

Para escoitar:
Txoria Txori. Mikel Laboa - Alasdair Fraser & Skyedance

Sombras

2011-05-04T13:55:00.014+02:00

Cima del canto.
El ruiseñor y tú
ya sois lo mismo.
(Anónimo: versión)

El amor está en lo que tendemos
(puentes, palabras ).

El amor está en todo lo que izamos
(risas, banderas).

Y en lo que combatimos
(noche, vacío)
por verdadero amor.

El amor está en cuanto levantamos

(torres, promesas).
...

En cuanto recogemos y sembramos
(hijos, futuro).

Y en las ruinas de lo que abatimos
(desposesión, mentira)
por verdadero amor.

(El amor está en lo que tendemos...)
...

Memoria de tu voz y de tu cuerpo
mi juventud y mis palabras sean
y esta imagen de ti me sobreviva.

(Esta imagen de ti)
...

Hay una leve luz caída
entre las hojas de la tarde.
Dame
tu mano y cruza
de puntillas conmigo
para nunca pisarla,

(Hay una leve luz caída...)
...

Hoy andaba debajo de las aguas
sin que fuese milagro comparable.
(Hoy andaba debajo de mí mismo...)

Ah soledad,
Mi vieja y sola compañera,
Salud.
Escúchame tú ahora
(Oda a la soledad)

José Angel Valente

La mañana (audio)

Tenrura

2011-05-01T11:27:00.015+02:00

-Mira que flor tan bonita!
-Xa recollín moitas hoxe…
-Pero esta é especial; toma, míraa ben, mira que forma e que cor!

-Ven, ven, sácalle uhna foto a aquel paxaro antes de que se mova!
-…? Antes de que se mova, si… Non vaia ser que saia voando…Que ocorrencia!
-Como sempre andas perseguindo aos paxariños para intentar retratalos e sempre se che escapan…

-Por que non lle sacas tamén unha foto a ese canciño?
-Se nos acercamos a el pode que se asuste e comence a ladrar…
-Non creo! Xa é amigo meu!
-E como o sabes?
-Non ves como move o rabo cando lle falo? Iso é porque está contento.
-Flash, flash!! Satisfeito?
-Seguro que sae guapo! Hahaha!

-Veña, marchamos, que nos están esperando.
-Agarda un momento que vou mollar as mans… Que auga tan limpa!
-Claro, xa que non pillaches troitas… Ti nunca te aburres e sempre estás de bo humor!
-Aburrirme eu? Nooon! Eu…, déixome levar…

Dá gusto acompañar os seus pasos.
….....

El que no inventa, no vive
Ana Mª Matute

Melendi - Caminado por la vida

Agasallo

2011-04-29T19:05:00.003+02:00

Grazas, Zeltia!

De abril

2011-04-29T00:12:00.045+02:00

PIANO MUSIC - soothing and relaxing

Paseo de Cereixo

2011-04-24T23:56:00.032+02:00

Cereixo - Recunchos da costa

Paseo fluvial e marítimo de Cereixo

Cecilia Bartoli - Se tu m'ami

Fervenza do Xallas

2011-04-21T16:55:00.016+02:00

Na visita ao Monte Pindo de hai un ano, a cámara captaba estas panorámicas: Ézaro, Ézaro II. Desta vez, desde unha diferente perspectiva, o obxectivo atrapaba as correntes do Xallas na súa vertixinosa baixada.

FERVENZA DO RIO XALLAS

Roi Casal : O voso cantar

Auga e pedra

2011-04-17T00:12:00.029+02:00

A fonte

.Viver é beber da misteriosa fonte

Esgotá-la com gosto

Gota a gota, conta a gota, contra a gota

Viver é irrevogábel entrega à fonte

.Cida Almeida. Flor de Pedra

Pedra

"Me atiro, poema pedra

No abismo em que nasci."

Eu espreito e temo o rolar da pedra

No rolar das pedras do dia

A pedra grande

A impensável pedra

Na fundura da espera (...)

A pedra inominável

A inarredável pedra.

Cida Almeida. Flor de Pedra

Malvela - A gota d´agua

Dureza

2011-04-15T17:23:00.004+02:00

Adopté una actitud de fanfarronería y superioridad; me esforzaba por mostrarme como alguien que no se dejaba afectar, conmover ni confundir por nada.[…]

Se me hace difícil creer que después de comportarme de tal modo pudiera sentirme bien, pero es así. También recuerdo que ante cualquier pequeño gesto de cariño, fuera dirigido a mí o a otra persona, se me hacía un nudo en la garganta. A veces me bastaba con una escena de una película. Aquella mezcla de cinismo y sensibilidad me parecía sospechosa incluso a mí mismo.

[…] Y no sólo eso: en todos los demás aspectos también me sentía fuera de mí mismo. Me observaba, me veía funcionar en la universidad y en la relación con mi familia y con mis amigos, pero en mi interior no me sentía implicado.

Bernhard Schlink. El lector.

For you

2011-04-14T00:01:00.008+02:00

A vida, na súa totalidade, debería ter sempre a mesma forza a tódalas horas. Todo flúe e eu quero ser todos eses ríos distintos cada vez; pero só quero obter o que eu mereza e me queiran dar. Toda a Arte é miña, e a beleza está aí para admirala, pero todo o que eu ame terá que ser libre para que non morra na miña indiferencia.

19-5-95 (11,30 pm)

L. Pereiro. Conversa ultramarina.

For me, for you, for her…

Aí estás ti, mírate ben e recoñécete: forte, valente, sa e única! A beleza campa e xira ao redor teu. Desfruta cada etapa.

M.G.

Primavera, Verano, Otoño, Invierno... y Primavera

Repousemos

2011-04-11T11:01:00.007+02:00

Agunha xente sempre superará a ficción coas súas realidades. Cantas historias habitan en tódalas partes. Todo radica en querer e saber captalas. E despois saber asumilas como humanas.

14-4-95 (1 am)

Estou xa un pouco canso de observar e non actuar. E o meu bolígrafo tamén, ó que parece. Repousemos un pouco a visión e a tinta que se escoa como a vida mesma (pecho os ollos e escoito).

6-5-95 (11,30 am)

Lois Pereiro. Conversa ultramarina.

1,2,3 piano by Greendjohn

Grazasss

2011-04-08T00:04:00.012+02:00

Hoxe, en Harmonía, estamos de aniversario. Moitas grazas polas vosas visitas e aportacións durante estes tres anos. Para celebralo, abrín unha caixiña de bombóns de figo que tiña gardada para unha ocasión especial; un doce agasallo dunha amiga, que hoxe comparto con vós.

Eu Sei - Sara Tavares

Aquela que pousa o fuso e maila roca

Volveuse cara a min e dixo: Teu é o tempo,

estrea días, tesouros busca, vo! A nave

miña vaite agardar.

E fun polo mundo adiante. Quen quere rosas,

ouro, pan trigo, mocidade raiolas de sol?

A nave estaba agardando na ribeira,

de seguro. E a vella pousara na area

o fuso e maila roca.

Tras o verán e o estío, o outono chegou.

A carón da nave voaban follas secas. A vella

díxome: Xa se me cansaban as mans de non fiar.

Eu dera todo agás unha rosa que soubera

meter en min, no peito de meu, no corazón.

Quixen mercar máis tempo. Isto é a vida?

dixen amosando a derradeira rosa.

Na soidade do mundo, só

un vaso ficaba: a caveira da vella tecedora,

que, agora aprendín, tecía cinza.

Díxenme adeus a min mesmo, e na nave

entrei. Requiem aeterna!... Chameilles irmás

ás areas e as cunchas baldeiras e rotas do areal.

Isto é a vida? Isto é un ano, un século, unha idade.

A. Cunqueiro. Herba aquí ou acolá.

Gotiñasss

2011-04-06T00:12:00.014+02:00

CHOPIN: Preludio en Re b Mayor Op.28 nº15 “La gota de agua”

E as gotiñas de auga esvaraban sobre as follas coma os aloumiños na pel…

La caricia es un lenguaje

si tus caricias me hablan

no quisiera que se callen

INFORME SOBRE CARICIAS-M. Benedetti (audio)

Aquell jardí

2011-04-02T21:42:00.037+02:00

Xardín botánico deValencia (abril, 2007)

La meua xiqueta - Cançó popular valenciana

Go on!

2011-03-28T13:01:00.018+02:00

Imaxe: Ponte do Porto

Cando se paran por avería os motores dun avión, iso non significa que acabe o voo. ..

The Reader, Bernhard Schlink .

.....

Palabras para Julia - Paco Ibáñez

Nunca te entregues, ni te apartes,

junto al camino, nunca digas

no puedo más y aquí me quedo,

y aquí me quedo.

Otros esperan que resistas,

que les ayude tu alegría,

que les ayude tu canción,

entre sus canciones.

Paseo

2011-03-26T00:03:00.004+01:00

"...E eu aprendín a estar ben cando estou ben."

Charles Bukowski
(Cita de Lois Pereiro en Conversa ultramarina)
……..
Greendjohn-last breath.mpg

Equinoccio

2011-03-22T00:04:00.003+01:00

Imaxe: Malpica

...
Doña Primavera
de aliento fecundo,
se ríe de todas
las penas del mundo...
[…]
Doña Primavera
de manos gloriosas,
haz que por la vida
derramemos rosas:

Rosas de alegría,
rosas de perdón,
rosas de cariño,
y de exultación.
…
Gabriela Mistral
(Doña Primavera)
..

Outras primaveras...

...

Liberdade

Carpaccios

2011-03-19T00:03:00.008+01:00

Para ir abrindo o apetito e como antesala da primavera, tráioche un menú a base de cores…

Carpaccio vexetal: salmón, rúcula, tomates cherries, remolacha, queixo fresco, perexil, aceite de oliva, limón e sal rosa.

Carpaccio agridoce: salmón, aguacate, amorodos, laranxa, noces, albahaca, aceite de oliva, limón e sal rosa.

..........

E para que sigas degustando, achegóche este orixinal e saboroso agasallo (co permiso do cociñeiro-editor):

……

CociñaConCores

Cada día

2011-03-16T00:02:00.005+01:00

Imaxe: Viana do Castelo (marzo, 2008)

......

Borboleta, borboleta
Abri bôs asas e voá
Mesmo se vida bai amanhã
Borboleta
No podê vivê nos vida
Cada dia voá
…
Sara Tavares - ''Voá Borboleta''

Convivencia

2011-03-13T12:34:00.005+01:00

O filósofo José Antonio Marina, na obra Aprender a convivir, profundiza no actual modelo de convivencia e expón algunhas claves para mellorar as relacións humanas e reducir os conflitos. O autor distingue tres modelos distintos de convivencia: con nós mesmos -"a nosa vida é un comentario interno continuo"-, cos cercanos (parella, familia, amigos, compañeiros de traballo) e co resto de cidadáns. Máis…

Do libro "Aprender a convivir"

Muíños

2011-03-11T00:01:00.008+01:00

Muíños do Río Vilameá

Outros muíños:

...

Ruta do muiños Río Grande Tramo Lugar da Torre (Barrantes-Ribadumia)
...

SERRADOIRO DO MESTRE - SABUCEDO

Paisaxe adormecida

2011-03-07T13:49:00.003+01:00

Happy Sadness by Greendjohn

Os miliarios

2011-03-03T21:52:00.009+01:00

Unha noticia por aquí e un artigo por acolá, leváronme a rescatar estas imaxes dos miliarios tomadas durante unha excursión por terras de Lobios (Baixa Limia) en marzo de 2008.
...

A Vía Nova

...

E volvendo a vista atrás…, atopeime con Sabina!

Joaquin Sabina - Conductores Suicidas (2000)
…

Seguimos retrocedendo no tempo en clave de humor e traemos unhas imaxes ben divertidas de “Atraco a las tres”
…

Outra opción para ir a modiño podería ser a de coller o tren…
... Los hermanos Marx en el Oeste

Para A.

2011-02-26T00:28:00.012+01:00

Por cuestións que non veñen agora ao caso, a mediados de xaneiro veu parar ás miñas mans o texto que a continuación vos achego. A pesar de que non era a primeira vez que o lía, inmediatamente xurdiu certa conexión e pensei en sacar un post que logo decidín aplazar para unha ocasión axeitada…
A entrada de hoxe vai especialmente adicada para A.

Le vent se lève! . . . il faut tenter de vivre!
Paul Valéry

...
GEORGES MOUSTAKI : Le temps de vivre

“Irene, a súa nai, era unha muller delgada e morena, que conservaba unha figura con trazos xuvenís, deportiva e con certo atractivo. O pelo en media melena acariñaba os seus ombreiros como remuíños negros, sen asomo de elementos que puidesen denunciar que estaba ao bordo dos sesenta anos. Tiña unha desas peles que semellan arredar as engurras, e deixan soamente unhas lixeiras liñas na fronte e no rabo dos ollos, que fan que ninguén lle bote a idade que realmente ten. O tempo non fora cruel con ela, e a distancia entre as fotos da voda colocadas enriba do aparador e a imaxe actual non era, nin moito menos, insalvable. Ata hai tres anos traballaba nunha tenda de teas e artigos de mercería, a máis antiga e coñecida da vila.”
...

Domingo Tabuyo. Carmín.
...

A música que A. escolleu:
........

Zenet y Miguel Poveda - Soñar contigo

Nu

2011-02-22T00:29:00.018+01:00

A comenzos deste ano co gallo do nomeamento do poeta monfortino Lois Pereiro como homenaxeado nas Letras Galegas 2011, un amigo comentábame:
..........
Hai uns anos que teño na casa a Poesía última de amor e enfermidade, o libro de referencia de Lois Pereiro. Alá a finais do 2009 baixou do estante onde repousaba e empezou a andar detrás de min pola casa adiante. Cobrou vida, vaia. Eran tempos difíciles para min, convulsos e dolorosos, e a palabra de Pereiro parecía que levantaba acta do que me atravesaba por dentro cunha precisión aterradora.
O libro foi viaxando dun lado ao outro da casa ata que atopou o seu sitio na mesiña da miña sala. Calquera que me visitase durante o 2010 lembrará esa mesa desordenada, chea de discos e papeis, na que nunca faltaba ese libriño gris cheo de marcas.
A forza de ir lendo poemas ao azar debín ler a obra un cento de veces. Ao primeiro lía só os poemas da páxina da dereita, pero pouco a pouco fun lendo tamén as notas que viñan na páxina da esquerda, porque me fun dando conta de que non eran de ningún xeito elementos secundarios da obra.
Polo nadal merquei os Poemas 1981-1991, reeditados en novembro, e recentemente a Conversa Ultramarina. A mesa da miña sala xa non está tan desordenada coma no 2010, pero os libros de Lois siguen ciscados pola casa adiante, sempre a punto para un apuro.

Levo unhas semanas mergullada na lectura dos versos que recolle o libro Poesía última... Comencei abrindo as páxinas ao chou, avanzaba, retrocedía e sempre me paraba tamén nas notas da esquerda porque me convidaban á reflexión... Pouco a pouco fun seleccionando algúns dos poemas que lía e relía unha e outra vez. E canto máis os leo, canto máis afondo neles, curiosa e misteriosamente, sinto que me conducen a unha paz interior difícil de explicar. "Nu", liberado, sen ataduras, con medos pero encarando con valentía a morte e a vida.

...
"Penso que a poesía é un xeito de fuxir da barbarie".

O poeta contra o abismo

...

Desde a superficie dun novo

e imprevisto salvamento
...

Sería a luz que me alagaba os ollos

da vida roubada á morte veciña

pero todos me apalpaban incrédulos

colléndome das mans.

Todos aqueles que me amaran morto

amábanme máis vivo.

Abríanse dúas portas en direccións opostas

e escollín a que se abría cara a vida

co sol entrando a eito polas fiestras.

Tería que reanudarme

e regresar á miña propia vida

sen contaxiarme outra vez de min mesmo.

Retocaría o guión

e mudaría outra vez de personaxe

retomando a perdida

aprendizaxe.

...

O desamor, brutal amputación

ou atrofia dun soño maltratado,

debería ser sempre un último ritual

representado en salas clandestinas.
...
Interpretando orgánicos monólogos

recitariamos con fluidez a dor interna

dos nosos tristes ósos

cando o amor se dilúe en hemorraxias

de líquidos desexos

abortados.

...

Unidireccional, irreal e maino,

circulando nun único sentido,

o amor que me asaltou sen previo aviso

cando eu xa non quería defenderme.

...

Perverso, inofensivo e altruísta,

foi un placebo inocuo

administrado a un corpo xa vencido.

...
Desprezando o meu tempo en conta atrás,

ábrome e derramo a miña vida

nese amor feroz, calado e sen destino;

e o amor de sempre oculto e prohibido,

selado e transferido

en garantía

a que xa non podía eternizarse

intentando evitarme inutilmente

nin seguir compartindo unha única sombra

ata o final.

...

A INMERSIÓN no silencio é o que distingue

ós que aman con espírito suicida

dos que somentes son

un soño breve.
...

Na viaxe nocturna que emprendemos

polo interior dun corpo diferente

un acto de amor é un fluído urxente

de suor bágoas e esperma

contra o medo

...
palabras desarmadas

desexos que se perden

na néboa de mil noites

entre as sabas revoltas

polo feroz presente

de dous corpos que se esquecen.
...

(Pouco antes de morrer, Raymond Carver

escribiu o inicio dun poema:
...

"¿E conseguiches o que

querías desta vida?
Conseguino, si.

¿E que querías?

Considerarme amado, sentirme

amado na terra."
...
Eu tamén podería dicir o mesmo...)

...

Lois Pereiro. Poesía última de amor e enfermidade.

....

Joy Division - She's Lost Control

...

Saltos e murmurios

2011-02-18T00:01:00.015+01:00

Hai uns días suxerístesme que puxese voz a un poema…
Polo momento, achégovos a voz (ou o murmurio) do Asneiro.

Espero que vos guste o recital!

A Fala

...

O idioma é a chave
coa que abrimos o mundo:
o salouco máis feble,
o pesar máis profundo.

O idioma é a vida,
o coitelo da dor,
o murmurio do vento,
a palabra de amor.

O idioma é o tempo,
é a voz dos avós
é ese breve ronsel
que deixaremos nós.

O idioma é un herdo,
patrimonio do pobo,
maxicamente vello,
eternamente novo.

...

O idioma é a patria,
a esencia máis nosa,
a creación común
meirande e poderosa.

O idioma é a forza
que nos xungue e sostén,
¡se perdemos a fala
non seremos ninguén!

O idioma é o amor,
o latexo, a verdade,
a fonte da que agroma
o máis forte irmandade.

Renunciar ao idioma
é ser mudo e morrer.
¡Precisamos a lingua
se queremos vencer!

Manuel María.
………

Susana Seivane - Polca do Ulla

Raioliñas

2011-02-14T10:18:00.025+01:00

Naquel febreiro, recollía as raiolas á beira do Pontiñas.

Desta vez, traio as raioliñas do Asneiro.

Things must change
Now I know
You are a light
And I'm a row

Savoy Grand - Change Is An Engine

Os erros do pasado

2011-02-12T00:20:00.028+01:00

If I die before I Wake…

O pasado apodrece baixo terra
e o presente non flúe,
é un río morto.

...

Pero esta vez non haberá resurrección
e o futuro é por forza alleo a min.

...

Lois Pereiro. Poesía última de amor e enfermidade.

Os erros na vida cometidos a contrafío
leváronme a perder unha vez máis
definitivamente e sen pensar
todo o que tiña dado por perdido.

Metástase invasiva ou obsesión
daquel amor tal vez mal entendido
non foi a cobardía ou o egoísmo
o móbil que alentou a miña idea
de convocar en min este desastre
que derruíu comigo o mal causado.

E intento demorar o erro definitivo
nun lento naufraxio
xa vivido
porque esta fatigada ruína namorada
prepárase a sufrir outros distintos
asumindo a caída xa pactada
precipitándose neses inofensivos erros desexados
obviando o remuíño que me leva
nas espirais da nada.

..Lois Pereiro. Poesía última de amor e enfermidade.

[A casa leva pechada arredor de vinte anos. As imaxes trouxeron á miña memoria o recordo da tía Manuela. Cando xa estaba moi velliña, non paraba de repetir: “A pena máis grande que teño é saber que pronto me vou ir e teño que deixar aquí ao meu fillo Pedro sufrindo, que será del cando eu non estea?”
A tía Manuela tivera seis fillos e Pedro era o maior. Contan que nos primeiros anos da súa xuventude estivera namorado dunha moza moi fermosa dunha parroquia cercana; a relación durou varios anos pero “como os pais del non lla querían tiveron que deixarse.” Ela marchou para o País Vasco, “alá formou unha familia e seica non lle foi mal…” El, ao cabo dun tempo, casou cunha moza veciña da porta moito máis nova ca el, cunha boa herdanza e, por suposto, “que lle enchía o ollo aos seus pais…” Nunca chegaron a vivir xuntos porque “había que atender os bens de cada familia e ningún dos dous podía deixar aos seus”.
Tamén contan que “Pedro nunca foi feliz, que non foi capaz de esquecer…”. Co paso do tempo caeu enfermo “sen saber polo que…, o pobre afogaba as súas penas como podía”. Case non se alimentaba, falaba pouco e, a pesar de que sempre sorría, sufría. Sufriu en silencio ata que o tempo o foi consumindo.]

Rotura

2011-02-10T00:30:00.003+01:00

ARPA ROTA EN LA LLUVIA

Cuando la lluvia tenue detiene los recuerdos
sobre el mar solitario ; cuando el tren ha pasado
dejando en los durmientes sus metálicas furias;
[…]
cuando alguien pisotea tu cabello extendido
y tu ramaje yerto poblado por el viento.

Miguel Arteche

Esa luz

2011-02-08T00:50:00.003+01:00

Milagro de la luz

Milagro de la luz: la sombra nace,
choca en silencio contra las montañas,
se desploma sin peso sobre el suelo
desvelando a las hierbas delicadas.
[…]

Ángel González

Individualidade

2011-02-06T16:56:00.020+01:00

Miguel quedou viúvo hai uns catro meses.

-É moi triste o que me pasou.

-Entendo.

-Mira, ultimamente todos me dan consellos.

-Xa, imaxino. Seguramente actúan coa mellor intención.

-Que se era preferible que me mudase da casa a un piso pequeno porque así me sentiría menos só… Deixar a miña casa, o meu xardín, os meus canciños, todo o que me recorda a ela para ir vivir a un apartamento ao centro da vila?
Que debería ir vivir con algún familiar para que me faga compañía…
Que debería xubilarme e desfrutar da vida…(??)
Que me axudaría moito ir de vez en cando pola igrexa… (!!)

-Bueno, iso… depende, según o criterio de cada quen…

-E así todos, día tras día, os que me visitan, os que me chaman por teléfono, os que me atopan pola rúa… Sei que o fan por ben, porque cren que me axudan. Claro, eles aconséllanme o que eles farían no meu caso pero eu son eu. E eu só quero seguir vivindo cos meus recordos, que son os seus recordos. Sabes? Ás veces… chámoa… e fáloche con ela… e síntome tan reconfortado… (Miguel, mentres confesa o seu segredo, sorrí con tenrura… coma un cativo).

-Pois terás que ir facendo o que a ti che axude a sentirte ben, a gusto contigo mesmo; non che sei dicir máis. Que te coides, a ela gustaríalle verte animado…

-Gracias, muller, moitas gracias!! Agradézoche que me escoites e que me comprendas. De consellos xa estou ben servido!

[Pouco pide Miguel: que o escoiten.]

Quizais o segredo para conseguir vivir en paz cun mesmo e cos demais, radique na capacidade de comprender a cada persoa respectando a súa individualidade.

Women of Ireland - Carlos Núñez

Na noite

2011-02-03T20:42:00.013+01:00

Canto máis se acerca a aurora, mais negra é noite.

H. L. Wadsworth

Todo na noite vive unha dúbida segreda: o silencio e o ruído, o tempo e o lugar.

X. Villaurrutia

A alma do que sofre é noite triste.

Estanisalo del Campo

Non se pode chegar á alba senón polo carreiro da noite.

K. Gibran

A menudo penso que a noite está máis viva e máis rica de cores que o día.

V. Van Gogh

Cando sento unha necesidade de relixión, saio de noite para pintar as estrelas.

V. Van Gogh

...................

El día se ha ido

Ahora andará por otras tierras,

llevando lejos luces y esperanzas,

aventando bandadas de pájaros remotos,

y rumores, y voces, y campanas,

-ruidoso perro que menea la cola

y ladra ante las puertas entornadas.

(Entretanto, la noche, como un gato

sigiloso, entró por la ventana,

vio unos restos de luz, y

se bebió la última taza).

Sí;

definitivamente el día se ha ido.

Mucho no se llevó (no trajo nada);

sólo un poco de tiempo entre los dientes,

un menguado rebaño de luces fatigadas.

Tampoco lloréis. Puntual e inquieto,

sin duda alguna, volverá mañana.

Ahuyentará a ese gato negro.

Ladrará hasta sacarme de la cama.

Pero no será igual. Será otro día.

Será otro perro de la misma raza.

Ángel González

Razoando

2011-02-01T21:48:00.004+01:00

Se tivese a posibilidade de compartir a miña casa cun animal doméstico, o primeiro que acollería sería un can, estou segura! E o segundo sería, probablemente, un gato. Queda claro que os Felis silvestres catus non son os meus animais de compañía preferidos pero iso non quita que admire o seu comportamento. De feito, teño pasado horas (a intervalos) observándoos.

............................

O meu gato nunca se ríe ou se lamenta, sempre está razoando.

Miguel de Unamuno

Calquera gato que non consigue atrapar a un rato finxe que ía tras unha folla seca.

Charlotte Gray

O ideal da calma é un gato sentado.

Jean Renard

O máis pequeno gato é unha obra maestra.

Leonardo da Vinci

Best Pieces for Solo Piano

Pacificamente

2011-01-30T16:14:00.015+01:00

A flor de lavanda, co paso dos días, foise secando e perdendo a súa intensa cor violeta; pero conserva inalterable o seu aroma, a súa esencia, o mellor dela.

Dende a sobremesa deste domingo 30 de xaneiro: o tempo transcorre, e espero que siga transcurrindo, pacificamente. E non pido nada máis.

Armand Amar (Poem of the atoms) "Bab' Aziz"

Cada átomo, feliz ou triste,

está encantado polo sol...

Amañeceres en A Coruña

Vaia se alegra!!

2011-01-25T22:56:00.006+01:00

Flores.

Persoas e lugares, sons e cancións.

-E logo agora non tes plantas con flores?

-Durante o inverno...

-Pois din que dan sorte!

-...??

O cacto de inverno brotou, por fin! Sorte, non sei; pero vaia se alegra!!

Como sempre alegra escoitar os sons da gaita galega e as nosas cancións tradicionais. Os participantes do vídeo que hoxe vos achego, son máis ben afeccionados... Iso si, "cantan" con todo o seu corazón, asegúrovolo!!!

Adícocho a ti.

Tamén a ti e a ti...

O videoghit - Uxía, Eu chorar chorei

Renacer

2011-01-06T00:01:00.012+01:00

La vida de un pájaro en vuelo

...

de un bosque y de un río

...

La vida...

Ainhoa Arteta - La vida

Yo me senté en la orilla;

quería preguntarte, preguntarme tu secreto;

convencerme de que los ríos resbalan

hacia un anhelo y viven;

y que cada uno nace y muere distinto

(lo mismo que a ti te llaman Carlos).

quería preguntarte, mi alma quería preguntarte

por qué anhelas, hacia qué resbalas, para qué vives.

Dímelo, río,

y dime, di, por qué te llaman Carlos.

Ah, loco, yo, loco, quería saber qué eras, quién eras

(género, especie...)

y qué eran, que significaban "fluir", "fluido", "fluente";

qué instante era tu instante

cuál de tus mil reflejos, tú; reflejo absoluto

yo quería indagar el último recinto de tu vida

tu unicidad, esa alma de agua única,

por la que te conocen por Carlos.

.........

Río Caldo (Lobios, Ourense)

Era bien de mañana cuando yo me he sentado

a contemplar el misterio fluyente de este río,

y he pasado muchas horas preguntándome, preguntándote.

Preguntando a este río, gris lo mismo que un dios;

preguntándome, como se le pregunta a un dios triste:

¿qué buscan los ríos? ¿qué es un río?

Dime, dime qué eres, qué buscas,

río, y por qué te llaman Carlos.

.........

Dámaso Alonso

(A un río le llaman Carlos)

Antes

2011-01-01T12:50:00.006+01:00

Ruidos confusos, claridad incierta.

Otro día comienza.

.........

Ya las horas afilan sus navajas.

.........

Bajo tus párpados madura

la semilla del sol.

El mundo

no es real todavía,

el tiempo duda:

.........

Octavio Paz

(ANTES DEL COMIENZO)

As Ilhas dos Açores

Un brinde

2010-12-31T00:37:00.013+01:00

Escaparate en Porto. Un pouco de todo...

.....................

Podes pedir un desexo, ou dous, ou tres...

Los deseos - Víctor Hugo

Un brinde e os meus mellores desexos para o 2011.

Unha copiña á vosa saúde!

Madredeus - O sonho

E tamén un brinde pola nosa Galicia!

GALICIA ¿Me guardas el secreto?

Pan e Circo

2010-12-27T16:56:00.007+01:00

DRAG
pan s.m. 1. Alimento feito dunha masa de fariña, auga, sal e lévedo, que fermenta e coce ó forno e pode ter diversas formas. OBS. Pode facerse de trigo (tamén chamado pantrigo), de centeo ou de millo (só ou mesturado con outro cereal: pan de broa).

Tamén podemos engadir o pan de xamón. Como só vivín alá dous aniños, non tiven tempo de coller o acento nin tampouco de aprender a preparar este delicioso pan, mellor que nolo explique un venezolano:

Pan de xamón

DRAG
circo s.m. 1. Lugar onde os romanos realizaban espectáculos, con chanzos para os espectadores. 2. Recinto circular estable ou ambulante onde os artistas realizan diversos exercicios de ximnasia, acrobacia, doma de animais, espectáculos de pallasos, etc., para un público que está arredor do escenario.

E xa que estamos en festas, convídovos a unha sesión de espectáculo circense:

Cirque du Soleil

Conversas

2010-12-23T16:04:00.031+01:00

Ao fío destes parrafeos, lembrei outras conversas:

-Boas tardes! E logo póñense á sombra?

-Pois si, muller, estamos aquí á sombra e ó fresquiño mentres contamos dous contos. Os vellos, que imos facer?

-Moi ben! Ata logo!

-Ata outro día, muller. E cando pases, fala sempre...

Continuei o meu camiño e axiña escoitei:

-Oes, e quen era esa rapaza que nos falou? -preguntou Inocencio.

-É a máis vella de Ramón do Campo. Os anos pásanche... -respondeu Avelina. Mira, e que foi o que nos dixo?

Inocencio quedara sen vista, estaba totalmente cego dende había tempo. Durante o inverno, pasaba o día ao pé da lareira. Cando chegaba a primavera e ata entrado o outono, saía para fóra. Sentaba nunha cadeira no corredor e, nos días de máis calor, baixaba ata o cuberto da eira. As persoas que pasaban por diante da súa casa sempre lle falaban. Aos veciños máis vellos, recoñecíaos; aos demais, saudábaos sen saber quen eran.

Avelina, unha veciña que vivía enfrente, acercábase a visitalo case todos os días; os dous pasaban horas e horas parrafeando. Avelina, pouco a pouco, fora perdendo o oído, era necesario falarlle moi alto e estar cerca dela, para que puidese escoitar e entender o que lle dicían. Pois aquela era a escena: ela saudaba cun aceno e un sorriso e el contestaba aos camiñantes con agradecidas palabras. Cando a xente marchaba, el repetíalle a ela o que acababa escoitar e ela explicáballe a el de quen se trataba. E así pasaban as tardes.

Avelina quedara viúva o mesmo día no que nacera o seu último fillo. Sempre se lamentaba, pero con resignación:

-Quedei viúva e con oito fillos (situámonos no ano 1936, sen máis comentarios...). Crieinos a todos pasando moitos traballiños... e agora estou aquí soa...

Avelina vestía de loito riguroso de pés a cabeza, tan só se permitía levar un mandil de "alivio". Tiñas que acercarte ben para apreciar as fínísimas raias brancas debuxadas na tea negra. Por debaixo do pano da cabeza, tamén negro indiscutiblemente naqueles tempos, asomaban os cabelos brancos e uns zarcillos de ouro en forma de aro que lle regalara unha filla que vivía en Italia. Nun dos petos do seu mandil, sempre levaba algúns carameliños, ou noces, ou castañas, ou cereixas, ou galletas, ou melindres... Como lle gustaba dar larpeiradas aos rapaces!

-Toma, rapaza -e sorría... (Os seus netos, tamén vivían lonxe).

-Gracias!!

-Que sexa por moitas veces!

Nos últimos anos da súa vida, ía pasar os meses de inverno cunha filla que vivía en Valencia; alí, desfrutaba do soliño e da compaña da súa familia. Á volta, traíanos laranxas e unha chea de historias que contar! A ela non lle gustaba nada o ambiente da cidade nin a xente que alí vivía. Como tamén acostumaba visitar á miña avoa, tiven o pracer de escoitar os seus relatos en incontables ocasións. Poderíamos imaxinala semellante á avoa Herminia de Cuéntame;-) "Eu non lles falo castellano, caa!! Se me queren entender, que me entendan..."-dicía, re-cal-can-do cada palabra!

Avelina era todo agarimo! Viviu máis de noventa anos.

Inocencio, era apacible e comprensivo. El viviu ata os cento un!

Onte, durante unha "reunión de traballo", un compañeiro comentounos acerca dunha visita realizada cuns alumnos a unha residencia xeriátrica da zona. X. C. afirmaba que a experiencia fora moi interesante. Os anciáns explicaban como vivían cando eran máis novos e emocionábanse ante a visita dos estudantes. Eles, entre outros comentarios, seica dicían que lles estrañaba que tantos vellos estivesen nunha Residencia...

Chega o Nadal e, para min, é tempo de recordar os soños dos nenos e as conversas dos avós. E pouco máis.

Achégovos un vídeo que descubrín hai tempo.

Lévoo escoitado tantas veces!

Eran outros tempos...

O camiño da Loureira

Tecidos

2010-12-16T16:29:00.006+01:00

Aos cen anos

A idade media da vida no chamado primeiro mundo vaise achegando aos cen anos [...]

O doutor Valentí Fuster, ese mestre cardiólogo que transmite saúde con palabras coma se descifrase tamén a gramática do corazón, fala coa sinxeleza dunha alternativa ideal para a saúde persoal e para o contorno: unha segunda existencia vivida en clave comunitaria. Ter unha vellez activa, non para seguir competindo por xerarquías ou posesións, senón comprometida con causas sociais. Poderíamos dicir con humor: despois da xubilación, a revolución.

A proposta de Fuster, compartida por tantos outros, ten un sentido práctico e moral. A solidariedade é un xeito, talvez a mellor, de autoaxuda. Converter en medio ambiente iso que os loitadores doutro tempo chamaban "axuda mutua". [...]

Dividir o mundo por idades, por xeracións, é unha visión moi superficial da humanidade. Pode ser útil para politólogos, sociólogos e, sobre todo, para expertos en mercadotecnia. Por iso é tan suxestiva, tan revolucionaria, esa proposta de voltear con sentimentos a pirámide de idade.

-Onde vas coa bici avó?

-Vou cambiar o mundo, rapaz.

Manuel Rivas. A corpo aberto.

Falando de lazos e tecidos interxeracionais, acordeime deste filme:

La bicicleta (ficha técnica)

La bicicleta (trailer)

En pé

2010-12-10T18:19:00.006+01:00

...

seguir en pie

quiere decir coraje

...

M. Benedetti

(EN PIE)

Erik Satie bajo la lluvia

Pasadizo

2010-12-07T19:17:00.003+01:00

ETERNA SOMBRA

[...]

Soy una abierta ventana que escucha

por donde va tenebrosa la vida.

Pero hay un rayo de sol en la lucha

que siempre deja la sombra vencida.

Miguel Hernández

relaxing piano jazz music

Cru

2010-12-05T17:16:00.015+01:00

La perfección es el regreso. Por eso sólo está al alcance de las civilizaciones decadentes: es Japón, donde el refinamiento ha alcanzado cotas sin igual, en el corazón de una cultura milenaria que ha aportado a la humanidad sus más altas contribuciones, donde ha sido posible el regreso a lo crudo, realización postrera. Es en la vieja Europa, que, como yo, está sumida en una lenta agonía, donde se ha comido, por primera vez desde la prehistoria, carne cruda apenas aliñada con algunos aromas.

Lo crudo. ¡Cuán vano es creer que se resume en devorar sin más un producto no preparado!

Muriel Barbery. Rapsodia Gourmet.

(LO CRUDO)

As fronteiras entre o 3D e o mundo real - Capítulo cero

...neve nos pés

2010-11-30T23:41:00.029+01:00

Carlos Núñez - Amanecer

A neve já foi branca - Euler Luther

Noite e Luar - Carlos Núñez