sábado, 26 de febrero de 2011

Para A.

Por cuestións que non veñen agora ao caso, a mediados de xaneiro veu parar ás miñas mans o texto que a continuación vos achego. A pesar de que non era a primeira vez que o lía, inmediatamente xurdiu certa conexión e pensei en sacar un post que logo decidín aplazar para unha ocasión axeitada…
A entrada de hoxe vai especialmente adicada para A.


Le vent se lève! . . . il faut tenter de vivre!
Paul Valéry

“Irene, a súa nai, era unha muller delgada e morena, que conservaba unha figura con trazos xuvenís, deportiva e con certo atractivo. O pelo en media melena acariñaba os seus ombreiros como remuíños negros, sen asomo de elementos que puidesen denunciar que estaba ao bordo dos sesenta anos. Tiña unha desas peles que semellan arredar as engurras, e deixan soamente unhas lixeiras liñas na fronte e no rabo dos ollos, que fan que ninguén lle bote a idade que realmente ten. O tempo non fora cruel con ela, e a distancia entre as fotos da voda colocadas enriba do aparador e a imaxe actual non era, nin moito menos, insalvable. Ata hai tres anos traballaba nunha tenda de teas e artigos de mercería, a máis antiga e coñecida da vila.”
...
Domingo Tabuyo. Carmín.
...
A música que A. escolleu:
........

martes, 22 de febrero de 2011

Nu


A comenzos deste ano co gallo do nomeamento do poeta monfortino Lois Pereiro como homenaxeado nas Letras Galegas 2011, un amigo comentábame:
..........
Hai uns anos que teño na casa a Poesía última de amor e enfermidade, o libro de referencia de Lois Pereiro. Alá a finais do 2009 baixou do estante onde repousaba e empezou a andar detrás de min pola casa adiante. Cobrou vida, vaia. Eran tempos difíciles para min, convulsos e dolorosos, e a palabra de Pereiro parecía que levantaba acta do que me atravesaba por dentro cunha precisión aterradora.
O libro foi viaxando dun lado ao outro da casa ata que atopou o seu sitio na mesiña da miña sala. Calquera que me visitase durante o 2010 lembrará esa mesa desordenada, chea de discos e papeis, na que nunca faltaba ese libriño gris cheo de marcas.
A forza de ir lendo poemas ao azar debín ler a obra un cento de veces. Ao primeiro lía só os poemas da páxina da dereita, pero pouco a pouco fun lendo tamén as notas que viñan na páxina da esquerda, porque me fun dando conta de que non eran de ningún xeito elementos secundarios da obra.
Polo nadal merquei os Poemas 1981-1991, reeditados en novembro, e recentemente a Conversa Ultramarina. A mesa da miña sala xa non está tan desordenada coma no 2010, pero os libros de Lois siguen ciscados pola casa adiante, sempre a punto para un apuro.


Levo unhas semanas mergullada na lectura dos versos que recolle o libro Poesía última... Comencei abrindo as páxinas ao chou, avanzaba, retrocedía e sempre me paraba tamén nas notas da esquerda porque me convidaban á reflexión... Pouco a pouco fun seleccionando algúns dos poemas que lía e relía unha e outra vez. E canto máis os leo, canto máis afondo neles, curiosa e misteriosamente, sinto que me conducen a unha paz interior difícil de explicar. "Nu", liberado, sen ataduras, con medos pero encarando con valentía a morte e a vida.
...
"Penso que a poesía é un xeito de fuxir da barbarie".
...

Desde a superficie dun novo
e imprevisto salvamento
...
Sería a luz que me alagaba os ollos
da vida roubada á morte veciña
pero todos me apalpaban incrédulos
colléndome das mans.
Todos aqueles que me amaran morto
amábanme máis vivo.
Abríanse dúas portas en direccións opostas
e escollín a que se abría cara a vida
co sol entrando a eito polas fiestras.
Tería que reanudarme
e regresar á miña propia vida
sen contaxiarme outra vez de min mesmo.
Retocaría o guión
e mudaría outra vez de personaxe
retomando a perdida
aprendizaxe.
...

O desamor, brutal amputación
ou atrofia dun soño maltratado,
debería ser sempre un último ritual
representado en salas clandestinas.
...
Interpretando orgánicos monólogos
recitariamos con fluidez a dor interna
dos nosos tristes ósos
cando o amor se dilúe en hemorraxias
de líquidos desexos
abortados.
...
Unidireccional, irreal e maino,
circulando nun único sentido,
o amor que me asaltou sen previo aviso
cando eu xa non quería defenderme.
...
Perverso, inofensivo e altruísta,
foi un placebo inocuo
administrado a un corpo xa vencido.
...
Desprezando o meu tempo en conta atrás,
ábrome e derramo a miña vida
nese amor feroz, calado e sen destino;
e o amor de sempre oculto e prohibido,
selado e transferido
en garantía
a que xa non podía eternizarse
intentando evitarme inutilmente
nin seguir compartindo unha única sombra
ata o final.
...

A INMERSIÓN no silencio é o que distingue
ós que aman con espírito suicida
dos que somentes son
un soño breve.
...
Na viaxe nocturna que emprendemos
polo interior dun corpo diferente
un acto de amor é un fluído urxente
de suor bágoas e esperma
contra o medo
...
palabras desarmadas
desexos que se perden
na néboa de mil noites
entre as sabas revoltas
polo feroz presente
de dous corpos que se esquecen.
...

(Pouco antes de morrer, Raymond Carver
escribiu o inicio dun poema:
...
"¿E conseguiches o que
querías desta vida?
Conseguino, si.
¿E que querías?
Considerarme amado, sentirme
amado na terra."
...
Eu tamén podería dicir o mesmo...)
...
Lois Pereiro. Poesía última de amor e enfermidade.

....
...

viernes, 18 de febrero de 2011

Saltos e murmurios


Hai uns días suxerístesme que puxese voz a un poema…
Polo momento, achégovos a voz (ou o murmurio) do Asneiro.

video

Espero que vos guste o recital!


A Fala
...
O idioma é a chave
coa que abrimos o mundo:
o salouco máis feble,
o pesar máis profundo.


O idioma é a vida,
o coitelo da dor,
o murmurio do vento,
a palabra de amor.


O idioma é o tempo,
é a voz dos avós
é ese breve ronsel
que deixaremos nós.


O idioma é un herdo,
patrimonio do pobo,
maxicamente vello,
eternamente novo.

...
O idioma é a patria,
a esencia máis nosa,
a creación común
meirande e poderosa.


O idioma é a forza
que nos xungue e sostén,
¡se perdemos a fala
non seremos ninguén!


O idioma é o amor,
o latexo, a verdade,
a fonte da que agroma
o máis forte irmandade.


Renunciar ao idioma
é ser mudo e morrer.
¡Precisamos a lingua
se queremos vencer!

Manuel María.
………

lunes, 14 de febrero de 2011

Raioliñas


Naquel febreiro, recollía as raiolas á beira do Pontiñas.
Desta vez, traio as raioliñas do Asneiro.




















Things must change
Now I know
You are a light
And I'm a row

sábado, 12 de febrero de 2011

Os erros do pasado


If I die before I Wake…
O pasado apodrece baixo terra
e o presente non flúe,
é un río morto.
...

Pero esta vez non haberá resurrección
e o futuro é por forza alleo a min.

...
Lois Pereiro. Poesía última de amor e enfermidade.
..


Os erros na vida cometidos a contrafío
leváronme a perder unha vez máis
definitivamente e sen pensar
todo o que tiña dado por perdido.


Metástase invasiva ou obsesión
daquel amor tal vez mal entendido
non foi a cobardía ou o egoísmo
o móbil que alentou a miña idea
de convocar en min este desastre
que derruíu comigo o mal causado.


E intento demorar o erro definitivo
nun lento naufraxio
xa vivido
porque esta fatigada ruína namorada
prepárase a sufrir outros distintos
asumindo a caída xa pactada
precipitándose neses inofensivos erros desexados
obviando o remuíño que me leva
nas espirais da nada.

..Lois Pereiro. Poesía última de amor e enfermidade.



[A casa leva pechada arredor de vinte anos. As imaxes trouxeron á miña memoria o recordo da tía Manuela. Cando xa estaba moi velliña, non paraba de repetir: “A pena máis grande que teño é saber que pronto me vou ir e teño que deixar aquí ao meu fillo Pedro sufrindo, que será del cando eu non estea?”
A tía Manuela tivera seis fillos e Pedro era o maior. Contan que nos primeiros anos da súa xuventude estivera namorado dunha moza moi fermosa dunha parroquia cercana; a relación durou varios anos pero “como os pais del non lla querían tiveron que deixarse.” Ela marchou para o País Vasco, “alá formou unha familia e seica non lle foi mal…” El, ao cabo dun tempo, casou cunha moza veciña da porta moito máis nova ca el, cunha boa herdanza e, por suposto, “que lle enchía o ollo aos seus pais…” Nunca chegaron a vivir xuntos porque “había que atender os bens de cada familia e ningún dos dous podía deixar aos seus”.
Tamén contan que “Pedro nunca foi feliz, que non foi capaz de esquecer…”. Co paso do tempo caeu enfermo “sen saber polo que…, o pobre afogaba as súas penas como podía”. Case non se alimentaba, falaba pouco e, a pesar de que sempre sorría, sufría. Sufriu en silencio ata que o tempo o foi consumindo.]

jueves, 10 de febrero de 2011

Rotura


ARPA ROTA EN LA LLUVIA

Cuando la lluvia tenue detiene los recuerdos
sobre el mar solitario ; cuando el tren ha pasado
dejando en los durmientes sus metálicas furias;
[…]
cuando alguien pisotea tu cabello extendido
y tu ramaje yerto poblado por el viento.

Miguel Arteche

martes, 8 de febrero de 2011

Esa luz


Milagro de la luz

Milagro de la luz: la sombra nace,
choca en silencio contra las montañas,
se desploma sin peso sobre el suelo
desvelando a las hierbas delicadas.
[…]

Ángel González